(English version coming soon)
De bijdrage van Lara Mennes sluit nauw aan bij het concept van deze tentonstelling. Zij stimuleert via haar beelden het herinneringsbewustzijn en regenereert tot op zekere hoogte plaatsen waar de mens in verbinding staat met het verleden. Kapelletjes vind je in Vlaanderen veel en op de meest uiteenlopende plaatsen. Je vindt ze onder alle mogelijke vormen, van kleine gebedshuizen, opgericht door plaatselijke gelovigen, tot grote kapellen van vooraanstaande families, van romaanse bouwwerkjes tot 19de en 20ste eeuwse kitscherige constructies etc.. Allen maken ze deel uit van het collectieve geheugen en allen bepaalden ze op één of andere manier het handelen van de mensen. Het waren mijlpalen, plaatsen van bezinning en nog zoveel meer. UItgaande van dat bewustzijn ging de interesse van Lara Mennes naar de wat vergeten en bouwvallige Willibrorduskapel in Aldeneik. Een interessante 'lieu de mémoire', zo vind de kunstenaar. OMdat de kapel echter gesloten is, blijft ze ontoegankelijk en onbereikbaar voor de vele bewoners van deze regio, voor wie het bouwwerkje ook deel uitmaakt van hun identiteit. Lara Mennes wilde deze mensen hun kapel terug geven met de haar eigen en voor handen zijnde middelen. Zij maakte foto's van het interieur doorheen het sleutelgat en printte ze op doorschijnende platen. Om de link met de kapel te benadrukken, werden de afbeeldingen gevat in sokkels, opgesteld in de vorm van de kapel. De countouren van het sleutelgat die integraal deel uitmaken van de opnamen, roepen bij de toeschouwer een gevoel van voyeurisme op en omdat door de opname-omstandigheden de foto's ook wat wazig ogen, wordt dan weer teloorgang geëvoceerd. Deze perceptie die ook nog wordt versterkt door de rommelige toestand van het gefotografeerde interieur. De kijker wordt hier geconfronteerd met een verstilde wereld, waar de mens fysiek afwezig is. Het is vooral in de mate dat het weergegeven gebouw herinnert aan een sociaal weefsel en bijhorende cultuur, dat deze presentatie nauw aansluit bij haar overige werk.
Memories in Architecture - Capturing The Sensible is the search for monumental memoirs of the past in architecture, which rises above the landscape. These memoirs can be seen as a way into other, interconnected, stories.
This project is about the search for at first sight unimportant elements, forgotten layers of meaning within the empty building I visited. I looked for those elements which will be thrown away or cleaned up when the building will be refurbished.
These are the elements which show us that time goes by and they are silent witnesses of the human activity that took place in this building. These are the memories of this specific building, it is about the capturing of the sensible.
This is an installation consisting of 38 photographs and texts. The subjects are the old industrial buildings and the villages which were built by the mining company in the 20th century in Genk, Belgium. It looks at how a building can be seen as an architectural monument in the landscape, which can lead into other stories: personal, economical or political. It also shows the paradigmac shift that is implied on us by the impact of a post-industrial era: once heavy industries emerged and symbolized new hope for thousands of natives and immigrants. Now, the industry has evaporated due to globalisation, but the houses that where built remain inhabitated.
The past is spoken through all things present looks at how this abandoned dilapidated warehouse can function as a symbol of globalisation and post-industrialism in the contemporary landscape.
This piece is about the question 'What is home?' About the difficulties of moving back and forth between two cities, about adapting and not adapting. It consists of two towers with photographs, one of Antwerp and one of London. The towers are symbols for houses, for homes, for the artist's home. Set apart but connected in her life, visually connected in the photographs.
This project consists of four flip-books. When flipping through them one sees the feet of a dancer moving in a London street. The movement is slowed down in the flip-books and the dancer is moving on the spot. This paradox of moving in one spot would not work in real life in London. But in real life there also is no time to connect with the city. To slow down and realise were you are.
This project starts from the fading of memory. The work is set in the Boekentoren in Gent by Henry van de Velde, this is a modernist building which is a landmark within the skyline of the city. But the building itself bares traces of time, it is physically fading. The dancer within the space represents this fading, as she herself is faded as well, through time and light.
This piece is divided in different phases, which are the different stages of the relationship between the dancer and a given space. The project is set within a 19th century ice cellar in Brussels, within these huge spaces, a young dancer, Sophie Machtelinckx, freely performs. It is this contrast between the static architecture and the dancer's fluid movement which plays the key role in these series. The different phases show different states of attraction.
